بـه : آنـانی که به خاطـر آزادی
و دمـوکراسی واقـعی می رزمـند.
رحیمه
توخی
" پـیام " آتـشـین
د فـتر شـعـر
رحیـمه تـوخی
( تـورنـتو
– جنوری 2006)
آنچـه در این
دفتر هسـت :
(١)-
" پیــام
" آتـشــین
(٢)-
"پیـــام
زن "
(٣)-
زن مظلـــوم
(٤)-
کـی بـرد
ســا لــــم
(٥)-
پیـــا
م مـرا بر وطـن
بگـوی
(٦)-
نبــرد
خلــق
(٧)-
یـاران ! به پا خـیــزیـد
(٨)-
آتـش بر
تــابــوت
بـــا ورت
(٩)- بقـــای نســل
(١٠)- مــزرعـــه
نا پــاک
(١١)-
وطــــن
(١٢)-
به
سوگ همــنبرد
(١٣)-
نشکــن
(١٤)-
خــاک
وطــن
(١٥)-.. شـب را
شفــق زوال
است
(١٦)-
اشـک
تمـــنا
(١٧)- نور با
طــل
(١٨(- به سوگ
الیاس شهـــید
(١٩)-
عهــد
نمی بنــدم
(٢٠)-
در
رثــای گــودرزی
(٢١)- رفـتی
دلـم
(٢٢)-
تیـــغ
جـفــا
(٢٣)-
اشک
پریشان
(٢٤)-
... بی
ســــود
(٢٥)-
... کـمــک
است
(٢٦)- دلم تـنگ
است
(٢٧)-
مــــژده
(٢٨(- مبارک
بـــاد
(٢٩)-
خـیـانت
از بهر قــدرت
(٣٠)-
وداع
(٣١(- در تبـعــیـد
(٣٢)-
فــــراق
(٣٣(- خـــزان
عمــر
(٣٤)-
رنــج
بـی پـایـان
(٣٥)-
آمـیزش
(٣٦)-
خــــواب
(٣٧)-
بــاده
ی آزادی
(٣٨)-
چــرخ
گــردون
(٣٩)- سـرمــه
سنــگ
(٤٠)-
سـپــیـده
نکاتی در
باره این دفتر:
سالهاست
که
امپریالیست
ها و رژیمهای
دیکتاتور وابسته
در کشور هایی
مثل
افغانستان و
ایران
حکمرانی می
کنند، و
شاعران متعهد
و انقلابی این
کشور ها همیشه
تلاش کرده اند
که صدای رسای
زنان و مردان
زحمتکشی
باشند که زیر
تازیانه
سرمایه و
ارتجاع
وابسته به
امپریالیسم شکنجه
می شوند.
رحیمه توخی
نیز شاعری
اینگونه است . شعر
او بازگو
کـننده گوشه
هایی از زندگی
یک زن
آزادیخواه
است . شعر
رحیمه
عاشقانه است،
مادرانه است،
آزادیخواهانه
، بشر دوستانه
و انقلابی
است. شعر
رحیمه، آنجا
که از ظلم و
ستم امپریالیزم
سخن می گوید،
نا امــیدانه
نیست؛ بلکه
مردم تحت ستم
کشور های
اشغال شده را به
مبارزه با
امپریالیسم
فرا می خواند :
« ...
با
پابوسی "
غول..."
گرفــتند
زمام ملک
با نبرد
خلق نمادِ "...
پاگلین
"واژگون کنم »
و یا:
« ...
لیک
مردمان عـراق
رخت عـزا در
بــر
بمب از
هوا بارید،
تخم ی زکـین
کارید
هر گـوشه
فتاده پیـر و
جــوان
بنگــر
یـاران به
پـا خیـزید،
بر ظالمان
ستیزید
ورنه
بلعد جهان را،
اژدهـای هفت
سر »
رحیمه،
مذهب زن ستیز
را زیر سوال
می برد، ونفرتش
را از هر چه
مظهر ارتجاع
است؛ نشان می
دهد:
« ...
مجتـهد
زن ستیز، این
نکـته بشنو
زمن
آتش بر
تابوت
بــاورت،
آرزوی منست »
او از ستم «
قوادان عرب»
به زنان ، می
گوید ، و فریاد
می زند :
« ...
کـشتند و
می کـشند
نوباوگان من
پیمــان
خون ببندیم
خواهران من
توفان
شویم و بر
کنیم ریشه
دشمن
گـیریم ز
اخــوان رهزن
انتقام زن»
رحیمه
شاعری بسیار
با احساس است،
او شاعر زنان
بسیاری است.
زنانی که در
سوگ
همسنگرانشان
گر یستند؛
امـا در عین
حال با
استقامت و
بردباری
یاران خود را
به ادامه
مبارزه فرا
خواندند ؛
زنانی که سالهای
متمادی را در
انتظار دیدار
مجدد عزیزان
در بند تحمل
کردند ( و شاعر خود
از زمــره _ ده
ها هزار
_زنانی است که دولت
کودتا و بعد
آن دولت دست
نشانده، و زیر
نظارت مستقیم
ارتش
اشغالگر
امپریالیسم
شوروی در
افغانستان،
همسران و
عزیزان شانرا
به اسارت
کشیده،
و یا اعدام
کرده بود ) ؛
زنانی که
تبعید شدند؛
زنانی که غم
مرگ مادر در
سینه شان
جاودانه شد؛
زنانی که کوله
بار اندوه بزرگ
فرزندان گم
شدهِ
شانرا ،تا
زنده اند با
خود حمل
میکنند؛
زنانی که
فرزندان خود را
در میان آتش و
خون بزرگ
کردند. زنان
غم های بزرگ و
شادیهای کوچک.
زنانی که عشق می
ورزند؛ زنانی
که به خاطر
آزادی مبارزه
می کنند و
دراین راستا
به شهادت می
رسند ؛ مثل میـنا ها و ناهید ها ؛ زنانی
که به اسارت
کشیده می شوند
و در زندان ها
نیز به
رزمشان ادامه
میدهند، و حمـــاسه
می آفریـنـنــد؛
مثـــل جمیله
بوپا شا ها و اشرف دهقانی ها.
فریبا فــروتــن
١٤
جنوری ٢٠٠٦
« پـیــام » آتـشیـن (١)
خودستا
؛
در سراب
رسوایی.
مایوس
؛
در
امتداد سکوت ،
بنشسته در
سـوگ
روشنایـی.
رهنورد
؛
از
نیـمه راه
برگـشتـه ،
کجرو ؛
در خـط
راه گـم
گـشتـه ،
خاین ؛
« نشان» ز
راه برداشته ،
کاهل ؛
در کوره
راه وا
مانده ،
فاضل ؛
در سیر
راه
پوینده ،
خودشکن
؛
بیتاب
رهایـی .
رونده ؛
در
امتداد
توفـان ،
بگرفته رده
ای ز
روشنایـی.
♨ ♨
♨
همرزم
دور اندیش !
توهم بر
خیز ،
که راه
در پیشروسـت.
« کجاست
همنورد
روهینـا ؟
کو فانوس
روشـنا ؟
راه
تیره ست و مرز
ها در
زنجیرست.
در سر راه ،
«
چنگـیز » و «
آتیـلا » و« دار»
ست .
در نیمه راه
، « خرس سپید» و
دیـو « سـیا » ،
بیــدارست .
همه بن
بست است و
بیراهـه ،
در بیراهـه «
ماجوج » است،
ــ « ماجوج
بنیادگرا » ــ
هـان ! گویند
کسان که :
"
در پیـچ راه
چـاه ست
در چاه اُسرا
ست" .
نمی شنوی
جنـگ برپاست ؛
جنگ
«آجوج و ماجوج »
با « اژدها» ست » .
♨♨♨
بس کـن ! دیگر
مگو که :
« راه
تیره ست ،
همنورد نیست ،
فانوس نیست ...»
بیا ! با
خود ببر
فانـوس
قـلـبم را ،
که
روشــنا اش
جـاویـدانی
ست .
نگر در
راه چیست ؟
ببین در
راه کیست ؟
هرآنچه
هست ، بر
داشتنی ست .
♨♨♨
بهـانه
جوی مـن !
دیگر
بهانه خطاست ،
درنـگ
نارواست.